و نوازش را خوب میدانم

اما 

در این شهر 

هدف تیرهای عشق

تنها

 برجسته ترین اندام است

دیگر خسته ام از این چار دیوار سنگی

که هر گوشه اش پر است

از استفراق دختران و پسرانش

چه نحیف است عشق

وقتی پر میشوی

از نفرت

بر دل خفته هر نابیناست

بزدلی میخواهد

ترس از حادثه ها

ورنه این رنگین برگ

از ازل با من و توست

گام دیگر بردار

تا بدانی هستی

...روباه گفت خدا نگهدار..واما رازی که گفتم خیلی ساده است:جز باچشم دل هیچی را چنان که باید نمیتوان دید. نهاد و گوهر را چشم سر نمیبیند.

ارزش گل تو به قدرعمری است که به پاش صرف کردی.

تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای مسئولی. تو مسئول گلت هستی..

   از کتاب شازده کوچولو نوشته دوسنت اگزوپری بهترین کتاب قرن

   اگر هنوز نخوندیش همین الان بگیر و بخون که از نون شبت واجب تره

دراین شبهای وهم انگیز

که باد سرد می بارد

شب یلدا مبارک را

به عریانها نباید گفت

که سرخی را نه بر آتش

که بر گونه همی دارند

و یک آغوش آتش را

به صد یلدا نمی بخشند

بعد از باریدن_

آن ابرهای تیره

شادمانه

به سبز شدنت

در درون سلولهایم

خیره شدم

که چگونه

همچون نیلوفر

پر میکردی

تمامی نسوجم را

غافل از خشکی ناگهانی

...حالا من

باید ذره ذره بیرون کشم

این پیچک خشکیده را

از درون خویش

درد من تنهایی نیست

بلکه مرگ ملتی است که

گدایی را قناعت

بیعرضه گی را صبر

و با تبسمی بر لب

این حماقت را

حکمت خدا مینامند

در این ناکجا آباد

....شاید...

گردش یکساله ما

به دور خورشید

از ازل تکرار یک بیهوده بود

چون پیچک

بر پیکرت بودم

و نشت_ سرخ_ رگهایم

زیر حجامت ناخنهایت.

...دیوانه وار به تالاب تن میکشیدمت

و تو غرق در افسون لحظه ها

...تنوره اندامت هوا را چنان میسوزاند

که نفسها به ولع بودند

تن ها عرق کرده

خیس تر از باران

اما

سرمای برف

همه چیز را آب کرد

و تنها پیکر یخ بسته ماند

بر کف زرد برگها